جنگ...
از کودکی تا کنون دوست داشته ایم که مثل مردان و زنان نسل انقلاب، مثل پدران و مادرانمان رزمنده باشیم. همیشه با خود میگوییم اگر جنگ شود می رویم و می جنگیم. دنیا و مال دنیا و خانواده را رها میکنیم و می رویم. و این مائیم که می شویم مصداق« بابی انتم و امی و نفسی و اهلی و مالی»!!...
با خود میگوییم ما مردان جنگیم، حیف که جنگ نیست که بینی دشمن را به خاک بمالیم!!
آری خودمان را جان در کفانی میدانیم که اگر جنگ شود، مرد جنگ می شویم و جان شیرین خود فدای راه می کنیم.
اما چرا نمی بینیم جنگ را؟؟ چرا نمی بینیم که دشمن بر میهن ما تاخته و مارا کشته و بر ناموسمان تجاوز کرده، و ما درخواب غفلتیم؟؟ دشمن سلاح بر انسانیتمان کشیده و طمع در ویران دیدن اعتقادمان کرده؛ چرا نمی بینیم« دهان های با حقد و غضب گشوده شده و دندان های از غیظ به هم فشرده شده را...»؟؟
آری جنگ است و این بار به جای کشتن جسم ها، روحمان را می کشند، روح ایمان را کشته اند، انسانیت را کشته اند، علم و عشق را کشته اند...
مایی که کوس غیرت میزدیم غافلیم و دشمن خواهرانمان را در خیابان ها برهنه کرده...
دشمن سال های قبل خانه هایمان ویران میکرد، اکنون خانه عقایدمان ویران میکند...
ایران در دست دشمن است و از شهوت و غضب لبریز شده و ما در خیالاتمان چرخ میزنیم... و فقط حرف میزنیم...
آیا زمان آن نرسیده که به جای حرف زدن، جامه ی عمل به علممان بپوشانیم؟؟
آیا این نفاق نیست که حرف بزنیم و عمل نکنیم؟؟
به مشرکان نام کافر داده ایم. به کافران منافق میگوییم، و از نفاق خود خبر داریم و خود را مومن می نامیم...
کجائید مطهری ها؟... کجایید چمران ها و باکری ها و همت های زمان؟؟
کجایید جان بر کفان اسلام و ایران؟؟...
کجایید فرماندهان نترس و صف شکنان غیور؟؟... کجایید ای مردان و زنان بی ادعا؟؟...
چرا بیکار نشسته اید؟؟
باری پیش از این باید جسم فدای راه میکردیم، اما اکنون نفس اماره باید فدا کرد...
« تفنگت را زمین نگذار»...
« تفنگت را زمین نگذار»...
تفنگ های معرفت در دست بگیریم و فشنگ های عمل در سلاحمان بگذاریم...
یاعلی بگوییم و روشنگری کنیم...
« کجایند عمار ها؟؟....»
فرماندهان جنگ امروز عالمانند... رزمنده هایش با ایمان و انسانند...
اگر دشمنی آتشی در مملکت گشود، آتش جهل و قهر بر آن نیفزاییم، که آتش با آتش خاموش نمی شود، آب معرفت و رافت و روشنگری بر روی آتش بریزیم...
چشم ها را بسته ایم و با 6 دنگ صدا فریاد میزنیم:« ما اهل کوفه نیستیم...»
چشم بگشا که « علی تنهاست»
کل یوم عاشورا کل ارض کربلا
